پيامبران مقرب الهى و فرستادگان خدا يعنى آنان كه در كسب خشنودى خدا و پاداش او پيشى مىگرفتند را الگو قرار مىداد . حضرت على ( ع ) آنچنان كه در برخى خطبه‌هايش آمده در خوراك و پوشاكش پيامبران و فرستادگان خدا را الگو قرار مىداد . او مىگفت : رسول خدا ( ص ) الگوى من بود كه دنيا را در اختيارش گذاشت و نزديكترين مردم را به خود از آن دور نگه داشت و اگر بخواهى از موسى كليم اللّه برايت مىگويم كه مىگفت : پروردگارا من به آنچه برايم ارزانى فرموده‌اى نيازمندم ولى به همان خدا سوگند كه موسى بجز نانى كه بخورد چيز ديگرى از او نمىخواست و اگر بخواهى از داود عليه السلام مىگويم كه سرودهاى آسمانيش را با نواى نى مىخواند و سخنان بهشتيش را بر دلها مىنشاند با اين حال او را با دست خودش از برگ درخت خرما و ليف ، سبد و حصير و زنبيل مىبافت و به ياران و همنشينانش مىگفت : كدام يك از شما در فروش اينها به من كمك مىكند ؟ سپس از بهاى آنها نان جوى مىخريد و مىخورد و چنانچه خواسته باشى از عيسى بن مريم ( ع ) برايت سخن مىگويم . او موقع خواب سنگ را بجاى بالش زير سر مىگذاشت و جامهء زير بر تن مىداشت و پيوسته گرسنگى مىكشيد . چراغ او در شب مهتاب بود و پناهگاهش را در زمستان جايى انتخاب مىكرد كه خورشيد از آن مىدميد و تا در آن ناپديد مىگرديد . ميوه و سبزى خوشبوى او گياهانى بود كه به طور خودرو و از زمين براى چهارپايان مىروييد . نه زنى داشت كه او را شيفته و فريفته نمايد و بنوازد و نه فرزندى كه به اندوه و نگرانيش اندازد و نه طمع به چيزى و يا آرزوى مقامى كه او را خوار بسازد . مركبش پاهايش بود و خدمتكارش دستهايش بود . امير المؤمنين همچنانكه در اين خطبه‌اش ديديم ، در خوراك و پوشاك ، محمد ( ص ) ، موسى ، عيسى ، و همه پيامبران را الگو قرار مىداد و تن‌پوش وصله‌دار و نان جو و سركه را بر همهء لذتهاى زندگى و نعمتهاى آن ، ترجيح داد حال آنكه همهء آنها ، در اختيارش بودند و مىگفت : سوگند به خدا كه اگر مىخواستم مىتوانستم به كندوهاى عسل دست يابم و توشهء گندم را بدست آورم و لباسهاى ابريشمين بر تن كنم ولى من نفس خود را باتقوا و پرهيزكارى خو مىدهم تا به روز رستاخيز ، با خيالى آسوده و مطمئن پيش آيد . على را چه به نعمتى فانى و لذتى ناپايدار ؟ ! دنيا و هر آنچه كه در آن است را براى آنها كه با شيطان بيعت كردند و او را